Bażant królewski - Kolorowy Świat Ptaków - UNREGISTERED VERSION

starożytnośćStatystyki zbiorcze na stronę
Idź do spisu treści

Menu główne

Bażant królewski

Opisy gatunków 4

Bażant ten znany jest także jako bażant długoogonisty. Występuje w naturze w centralnych Chinach, populacja została jednak bardzo uszczuplona. Prowadzono nieudane próby wprowadzenia ptaków na tereny Francji, Anglii, Hawai i Północnej Ameryki. Do tej pory są one tam wypuszczane, jednak tylko w celach łowieckich. W naturalnym środowisku najlepiej czuł się w gęsto porośniętych lasach na zboczach gór. Nazwa łacińska: Syrmaticus reevesii

     Bażant królewski (łac. Syrmaticus reevesii) jest bardzo dobrze znany hodowcom i łatwo utrzymać go w zamknięciu. Samce słyną z tego, że posiadają długie ogony, niektóre nawet do 180cm długości. Pióropusz, podbródek i tył głowy są koloru białego z czarna obwódką która opasa twarz, oczy i dochodzi do tyłu głowy. Następna czarna obwódka dookoła szyi, oddziela głowę od czarno nakrapianego, płowożółtego upierzenia korpusu, które to upierzenie sięga aż do podstawy ogona. Górna część piersi jest ciemniejsza, kasztanowo czarna. Dolna część piersi jest biała z czarnymi nakrapianiami, tak samo jak boki. Ogon jest bardzo długi, z czarnymi prążkami. Samica jest koloru raczej burego i jest mniejsza niż samiec, zresztą jak u większości bażantów. Twarz i gardło są płowożółte, pióropusz jest brązowy, a w okolicach oczu widać ciemniejsze pasmo. Pióra samicy ogólnie są koloru płowożółtego, brązowe i białe co pozwala jej na dobre ukrycie się w zaroślach w czasie wysiadywania jaj. Ogon jest długi i ma widoczne blado żółte i brązowe prążki.

     Wśród ptaków trzymanych w zamknięciu istnieje bardzo duża różnorodność upierzenia. Można spotkać osobniki o czarnym pióropuszu, lub czarną obwódką sięgającą żuchwy. Inne znowu można spotkać z ciemniejszym kasztanowym upierzeniem korpusu. Wielu hodowców wierzy, że jest to wynikiem wieloletnich hodowli w ptaszarniach.

     Obecność w naturalnym środowisku: obecnie populacja dziko żyjąca tego bażanta spada. Szacuje się ją na mniej więcej ok. 2000 sztuk. Tak niska jej liczba jest wynikiem niszczenia naturalnych siedlisk tych ptaków, a także nadmierne przetrzebienie w wyniku polowań. Angielska nazwa tego gatunku to Reeve's Pheasant, czyli Bażant Reeve'sa. Nazwany tak został na cześć John'a Reeve'sa, Brytyjski przyrodnik i biznesmena, który to w 1831 roku przesłał pierwszego przedstawiciela tego gatunku do Anglii.

    Hodowla Bażanta Królewskiego

     Pozycja w hodowli ptaków ozdobnych jest od lat nie kwestionowana, bardzo popularne w wolierach, najpopularniejsze z rodzaju Syrmaticus. W wyniku gwałtownego spadku dzikiej populacji, hodowla tych ptaków w niewoli zyskała na znaczeniu w kwestii utrzymania tego gatunku.
Okres rozrodczy: zaczyna się pod koniec kwietnia lub na początku maja. Niektóre samice znoszą jaja jeszcze na początku lipca.
Wiek rozrodczy: bażanty są płodne począwszy od pierwszego roku życia
Wielkość miotu: od 7 do 14 jajek o kolorze oliwkowym
Czas wysiadywania - inkubacji: 24-25 dni

     Bażanty królewskie są bardzo popularne i łatwe w utrzymaniu. Gatunek ten wymaga trzymania ich w obszernych wolierach, głównie ze względu na długi ogon. Bażanty królewskie są bardzo odpornymi ptakami, które są wstanie znieść zarówno niskie jak i wysokie temperatury. Koguty mogą wykazywać agresywne zachowania w stosunku do osób zajmujących się nimi jak i innych kogutów. Kurczęta są silne i agresywne, dlatego powinny być trzymane z dala od innych gatunków bażancich piskląt czy ptaków, ponieważ mogą je atakować. W wolierze rozpłodowej na jednego koguta może przypadać kilka niosek nie mniej niż 2.
    Aby utrzymać ogon Bażantów królewskich w dobrej kondycji należy zapewnić im obszar o suchym podłożu. Ponieważ błoto może przylepiać się do ogona i zniszczyć go. Należy także pamiętać aby odgradzać woliery, w których są trzymane Bażanty królewskie. Tak aby ograniczać pole widzenia ptakom i nie dopuszczać do wzajemnych ataków.

 
Free counters!
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego