Mewka Japońska - Kolorowy Świat Ptaków - UNREGISTERED VERSION

starożytnośćStatystyki zbiorcze na stronę
Idź do spisu treści

Menu główne

Mewka Japońska

Opisy gatunków 2

Są mało wymagające, odporne i długowieczne. Często służą jako mamki rzadszych i trudniej rozmnażających się astryldów, z uwagi na to że są bardzo opiekuńcze. Mewki lepiej czują się w klatkach niż w wolierach.

Mewka ta w naturze nie występuje. Pochodzi ona z Chin, gdzie jest popularnym ptakiem ozdobnym znanym mniej więcej od 500 lat, a więc równie długo, jak kanarek w Europie. Dopiero później hodowlą tego gatunku zajeli się japończycy i za ich pośrednictwem trafił on do Europy (stąd mewka japońska a nie chińska). Protoplastą mewki była mniszka szara. Prawdopodobnie krzyżowanie podgatunków mniszki dało tak niezwykłego ptaka o nadzwyczajnie rozwiniętym instynkcie macierzyńskim. Są mało wymagające, odporne i długowieczne. W Polsce spotyka się głównie mieszańce odmian mewki japońskiej. Często służą jako mamki rzadszych i trudniej rozmnażających się astryldów, z uwagi na to że są bardzo opiekuńcze. Mewki lepiej czują się w klatkach niż w wolierach.

Woliery zewnętrzne
W wolierach ptaki stale korzystają z dostępu słońca i świeżego powietrza, ale przy chowie zeberek należy brać pod uwagę ograniczenia wynikające z naszych warunków klimatycznych. Pobyt w wolierach zewnętrznych powinien trwać od maja do września. Oczywiście wszystko zależy od warunków pogodowych i odpowiednio można ten okres przedłużać lub skracać. Zeberki są dość odporne na niskie temperatury. Pierwszym objawem marźnięcia ptaków jest stroszenie piór i mała ruchliwość. Przed przystąpieniem do budowy woliery należy dokładnie wybrać miejsce jej usytuowania, tak, aby w połączeniu z innymi obiektami stanowiła estetyczna całość. Wymiary woliery mogą być różne, najwygodniejsze są jednak woliery dwumetrowej wysokości. Można wtedy wygodnie obserwować ptaki i bez problemu odlapywacje siatkami w razie potrzeby. Najlepszym rozwiązaniem w hodowli zeberek jest woliera z przyległym domkiem, który stanowi schronienie dla ptaków w czasie niesprzyjających warunków pogodowych. Ważnym elementem woliery jest jej podmurówka stanowiąca zabezpieczenie przed myszami i szczurami. Powinna ona głęboko, bo około 80 cm, wchodzić w ziemie. Cala konstrukcje klatki powinny stanowić metalowe ramy obciągnięte siatka, zdejmowana w razie potrzeby. Najlepiej, jeżeli dno woliery jest naturalne, czyli pokryte ziemia, wówczas można wolierę obsadzić ozdobnymi krzewami i drzewkami. Cennymi roślinami dla zeberek są krzewy berberysu, śnieguliczki, Hgustru czy alyczy, w których gęstwinie ptaki budują wolne gniazda. Do nasadzeń w wolierach nadają się tez wysokie trawy z rodzaju Miscanthus dorastające do 3 metrów wysokości, a także drzewka i krzewy iglaste. Dno pomieszczenia można obsiać mieszanka traw, która w okresie dojrzewania będzie stanowić dodatkowe źródło pokarmu. Aby uatrakcyjnić z zewnątrz ptasie pomieszczenie możemy się pokusić o obsadzenie 50-centrymetrowego pasa wokół woliery ozdobnymi krzewami lub trawa. W tylnej części woliery zawieszamy do dyspozycji ptaków domki lęgowe, a drzwi prowadzące do wewnątrz powinny znajdować się po przeciwnej stronie niż ptaki maja gniazda. W tej części podajemy tez pokarm i wodę. Zeberki możemy także hodować w szklarniach lub oranżeriach, których wielkość zależy od możliwości hodowcy. W hodowli zeberek stosujemy różnego rodzaju domki lęgowe. Są to przeważnie drewniane pólskrzynki lub specjalnie plecione koszyczki. Bardzo dobrze nadają się do tego wydrążone na 3/4 wysokości orzechy kokosowe. Zeberki należą do zgodnych i towarzyskich ptaków, jednak w okresie lęgowym staja się dość agresywne i mogą prześladować ptaki innych gatunków i niszczyć im gniazda. Dlatego tez nie poleca się trzymania zeberek z innymi astryldami, gołąbkami czy kanarkami. Jedynie nimfy charakteryzujące się duża łagodnością znoszą ze stoickim spokojem te wszędobylskie astryldy, same nie czyniąc im żadnej szkody.

Klatki i budki lęgowe
W grupie małych klatek można wyróżnić otwarte, półotwarte i skrzynkowe. Klatki otwarte to takie, których wszystkie ściany są siatkowane, w klatkach półotwartych tył jest zbudowany z litej płyty, natomiast w klatce skrzynkowej tylko front jest z siatki. Najpopularniejsze i dostępne w każdym sklepie są metalowe klatki otwarte z plastykowymi głębokimi dnami. Klatki najczęściej są czworokątne, dopuszcza się pewne urozmaicenia w konstrukcji dachu klatki, ale niedopuszczalne są pojawiające się ostatnio klatki okrągłe, gdyż przebywanie w nich źle oddziałuje na psychikę ptaków. Ważną rolę w klatkach odgrywają drzwiczki, na których zawiesza się baseniki i ewentualnie domki lęgowe. Dlatego w zwykłych klatkach powinny być trzy pary drzwiczek, jedne od frontu i jedne z każdego boku klatki. Powinny mieć one odpowiednia wielkość, która umożliwiałaby wstawianie naczynek z woda i pokarmem, wymianę żerdek i w razie potrzeby odłapywanie ptaków. Prowadząc hodowle na większą skale zachodzi potrzeba trzymania w jednej klatce liczniejszej grupy młodzieży. Używa się wtedy odpowiednio większych klatek o wymiarach 120 x 60 x 80 cm. Klatki niezależnie od typu ustawia się w miejscach widnych. Dotyczy to zwłaszcza klatek skrzynkowych, których front powinien być skierowany w stronę okna. Powinny być także osłonięte przed przeciągami i częściowo zabezpieczone przed ciągłą operacją słoneczną. Klatki otwarte i półotwarte należy zawsze umieszczać w pobliżu ściany, nigdy na środku pokoju. Samopoczucie zeberek jest wtedy znacznie lepsze. Żerdki w klatce powinny być różnej grubości i umożliwiać ptakom ścieranie pazurków. Najlepszym materiałem na nie są gałązki topoli, wierzby, brzozy, czarnego bzu. Ustawienie żerdek powinno być takie, aby siedzące na nich ptaki nie zanieczyszczały karmidełek i siebie nawzajem oraz nie ograniczały przestrzeni do latania. Żerdki powinny być łatwe do wyjmowania w celu cotygodniowego wymycia lub wymiany na nowe. W klatce dla jednej pary zakładamy dwie budki do gniazdowania, które umieszczamy pod sufitem po przeciwległych jej rogach. Gdy ptaki wybiorą jedno z gniazd, drugie wyjmujemy. Wymiary standardowych budek powinny wynosić 9 x 10 x 12 cm, a otwór wejściowy o kształcie prostokąta powinien mieć wymiary 4,5 x 10 cm lub 5 x 4,5 cm. Ziarno możemy podawać ptakom w automatycznych karmidełkach lub w miseczkach ustawionych na podłodze klatki. Pokarm miękki i ewentualne owady podajemy w plastykowych naczyniach na dnie klatki. Podawanie pokarmu w automatycznych karmidełkach ma te wadę, ze ptaki z mieszanki ziarnowej wybierają najbardziej im odpowiadający rodzaj ziarna i często nie potrafią sobie poradzić z nadmiarem łusek w karmidełku. Ważne jest ustawienie naczyń z pokarmem tak, by nie były narażone na zanieczyszczenia odchodami. Dno klatki wykładamy papierem i posypujemy różnozianistym piaskiem, który wymieniamy dwa razy w tygodniu. W klatce powinny być dwa rodzaje naczyń na wodę: automatyczne poidełka oraz szklane lub plastykowe baseniki, w których ptaki zażywają kilkakrotnie w ciągu dnia kąpieli. Częste kąpiele pozwalaj a ptakom zachować dobrą kondycję i piękne puszyste upierzenie. Klatka z ptakami musi mieć stale miejsce. Ciągłe jej przestawianie i przenoszenie niepokoi ptaki i często przerywa lub opóźnia ich zachowania godowe. Może także doprowadzić do porzucenia zniesionych już jaj.

Żywienie
Karmić je trzeba prosem, ale jeszcze lepiej mieszanką różnych jego gatunków, kanarem, muszynkiem, owsikiem, płatkami zbożowymi, skiełkowanym prosem, biszkoptem, mieszanką jajeczną, wszelkimi zielonkami i nasionami chwastów. W klatce nigdy nie powinno też brakować sepii i pokruszonych skorupek jaj kurzych.

Rozmnażanie
Pary należy trzymać osobno, gdyż w przeciwnym razie wszystkie samice składają jaja do jednej budki lęgowej. Pary zgodnie zajmują się wysiadywaniem jaj i karmieniem piskląt. Wysiadywanie trwa 12-14 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo mniej więcej po trzech tygodniach. Później rodzice karmią je jeszcze kilkanaście dni. Młode w wieku 2-3 miesięcy są już dojrzałe płciowo, ale można je rozmnażać dopiero w wieku 8 miesięcy. Jednym lęgiem może zajmować się równie dobrze jedna para, jak i samica z dwoma samcami, a nawet same samce, jeżeli podłoży się im kilka jaj. Mewki to niezwykle sympatyczne ptaki. Tolerują one kontrole gniazda co daje szansę trzymania ich w szkolnych pracowniach biologicznych.

 
Free counters!
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego